Dopiero teraz, kiedy zapierdalam niczym króliczek Duracella, widzę, jak strasznie przepieprzałam czas w ostatnich latach.
Minęła mi noworoczna depresja.
Wczoraj, przy okazji pierwszego od dawna wolnego popołudnia, tak sobie reasumowałam. Dobre papierosy, dobra muzyka, przemiła kolacja ze współlokatorami i sprawy, które ruszają z miejsca. Naprawdę, niewiele rzeczy bym chciała więcej.
Gdyby jeszcze rok, półtora roku temu, ktoś mi przepowiedział, że dojdę tak daleko w niektórych sprawach, nie uwierzyłabym mu.

Jest dla mnie zaszczytem żyć moje życie.

Śniło mi się, że obudziłam się na jakiejś wielkiej publicznej debacie, gdzie wszystkich i wszystko znałam, ale nie mogłam sobie przypomnieć, kim jestem.
Śniło mi się o rzeczach, które robię. Oczekiwaniach, które się nie spełniły. Błędach, których napopełniałam. Wyzwaniach, które nie uczyniły mnie lepszym ani szczęśliwszym człowiekiem.
O ludziach, których codziennie widuję i miejscach, które kojarzę. O tym, co jem i piję. O sytuacjach, które mnie przerastają. Że były jeszcze trudniejsze niż w rzeczywistości.

Sztamgaści mówili, żebyśmy przede wszystkim żyli powoli. A ja żyję czasem tak strasznie szybko, że nie pamiętam, co kiedy się stało. Jak. Czy w ogóle. I co o tym sądzę.